Nakon prikaza broja obrtnika, vrlo je poučno prikazati povećanje broja pojedinih obrtničkih struka i obrta u Subotici. Vezano i za ovo, mogućnost nam pružaju registracijski popisi i popis iz 1828. godine. Po tome, broj obrtničkih struka u Subotici pojedinih godina bio je sljedeći:

Godina                         Broj obrtničkih struka
  1720.                                            5
  1748.                                           12
  1765.                                           14
  1771.                                           22
  1775.                                           27
  1786.                                           38
  1796.                                           34
  1804.                                           38
  1816.                                           44
  1828.                                           46
  1834.                                           50
  1847.                                           50

Ako prihvatimo tvrdnju stručne literature da je u obrtnički razvijenim gradovima u ovom razdoblju broj obrtničkih struka bio između 90 i 100 (Pešta, Budim, Šopron, Temišvar, Novi Sad), a u prosječno razvijenim gradovima između 60 i 80 (Segedin, Arad), onda Subotica spada u obrtnički nerazvijene gradove i može se uvrstiti najviše među veće varošice (palanke) još i 1846. godine, kao što su Baja, Kecskemét ili Makó.
Što se tiče glavnih obrtničkih grana, u Subotici su na prvom mjestu zaposleni u kožarstvu, na drugom mjestu u tekstilnim i krojačkim obrtima, a majstori zanata prehrambene i kemijske struke su na trećem mjestu. U Subotici su najbrojniji bili čizmari i obućari, zatim ćurčije, a na trećem mjestu krojači. Prilično je upadljiv mali broj zidara u Subotici: 1828. je bilo samo dva zidarska majstora, a 1845. pet. Zaposleni u uslužnom obrtništvu (brijači, vlasnici kupatila, ugostitelji) zauzimaju posljednje mjesto u redoslijedu obrtničkih grana. Tako je 1847. u Subotici bilo samo tri brijača-kirurga.
Većina subotičkih obrtnika radila je u svojoj struci tijekom cijele godine. Na to upućuje i analiza podataka popisa iz 1828. godine. Također, ista ova analiza potvrđuje i činjenicu da je samo fragmentalni dio obrtnika pripadao građanskom sloju. Tako je to bilo i poslije 1828. Između 1834. i 1845. godine od 681 glave porodice koja je stekla građansko pravo u Subotici, bilo je samo 57 obrtnika, što je svega 11 posto. Nadalje, među onima koji su stekli građansko pravo, po zanimanju, pet su bili trgovci (0,73 posto), 31 intelektualci-honoraciori (koji ne pripadaju plemstvu – 5 posto) i 18 njih koji su pripadali plemstvu (3 posto).
Prema tome, većina porodica u Subotici koje su stekle građansko pravo bila je iz zemljoradničkih seljačkih redova. A ako uzmemo u obzir da su između 1834. i 1845. godine samo 15 posto novih građana – pripadnika obrtničkog sloja bili sinovi građana, a ostalih 85 posto nisu potjecali iz građanskih porodica mještana, onda ova činjenica upućuje na jačanje materijalnog stanja obrtnika, jer je građanin mogao postati samo onaj stanovnik koji je imao sređeno materijalno stanje i posjedovao kuću. S te točke gledišta, socijalni položaj stanovništva Subotice zaostao je naspram drugih stanovnika slobodnih kraljevskih gradova. Naime, 1828. u Subotici je samo 18 posto glava porodice imalo građansko pravo, naspram drugih slobodnih kraljevskih gradova Ugarske gdje je taj prosjek bio 30 posto.
Atila Dunđerski