Opština Šid, 1992. godina

Početkom 1992. godine, sa dolaskom srpskih izbeglica na teritoriju opštine Šid, veliki broj Hrvata iz Morovića, Gibarca i Kukujevaca su pod pritiskom odlučili da zamene imovinu sa Srbima iz Hrvatske. Na teritoriji opštine Šid najveći talas iseljavanja Hrvata desio se u leto 1992. godine. 
U julu 1992. godine u Kukujevcima je počela sa radom agencija za razmenu nekretnina koja se najpre zvala »Juga«, a zatim »Lasta«. Reklamni slogan agencije bio je »I selidba je sa nama lakša«. 
Vlasnica agencije je bila Mileva Stegić, koja se 1992. godine sa porodicom doselila u Kukujevce iz Zagreba. Na suđenju Vojislavu Šešelju, bivši dobrovoljac više srpskih jedinica Goran Stoparić svedočio je o tome da je ova agencija bila zadužena za posredovanje prilikom razmene imovine Srba iz Hrvatske i Hrvata iz Vojvodine. Te razmene bile su posledica nasilnog ulaska izbeglih Srba u kuće lokalnih Hrvata, nakon čega su Hrvati bili prinuđeni na razmenu. 
Stoparić je u svom svedočenju doveo u vezu agenciju »Juga«, odnosno »Lasta«, i Jovicu Stegića, supruga Mileve Stegić, sa SRS. Prema njegovim rečima, Stegić je bio član SRS-a i njen donator. 
Stoparić je naveo da je Agencija, osim u Kukujevcima, kancelarije imala u Vinkovcima i Šidu.

Opština Petrovaradin, 1992. godina

Tokom cele 1992. godine Hrvati i drugi nesrbi na području novosadskih naselja Sremska Kamenica i Petrovaradin bili su izloženi pretnjama i zastrašivanju. 
U naselju Sremska Kamenica u opštini Petrovaradin Hrvati su bili izloženi pretnjama telefonom i verbalnim provokacijama od strane grupe srpskih izbeglica iz Hrvatske. Zabeleženi su slučajevi upada u kuće lokalnog hrvatskog stanovništva, uz pretnje da moraju da se isele. U dvorišta su im bacane bombe. 
Jedna hrvatska meštanka Sremske Kamenice u septembru 1993. godine istraživačima FHP-a je ispričala da je u leto 1992. godine upozorena da treba da se iseli i da svoju kuću u Sremskoj Kamenici zameni za kuću u Hrvatskoj. »Zazvonio mi je neki Đuro, izbeglica iz Slavonske Požege. Radio je nekada tamo u SUP-u. Mislim da trenutno živi u Veterniku. Pitao me je da li želim da zamenim sa njim kuću. Savetovao me je da se selim jer, po njemu, neću ovde ’dobro da prođem’ kao Hrvatica. Pričao mi je o svojoj kući, koja je navodno velika i moderna. Razgovarali smo nekoliko sati. Pristala sam na zamenu. Sutradan smo otišli u Petrovaradin, kod advokata. Tamo smo se o svemu dogovorili. Međutim, kada sam stigla kući, uplašila sam se i odlučila da to ne činim. Uostalom nisam ni verovala u sve njegove priče o kući, koju navodno poseduje. Pozvala sam ga telefonom i saopštila mu svoju konačnu odluku. Pobesneo je. Vikao je da ja ugrožavam srpsku porodicu i da će ’moj slučaj’ da prijavi SRS, koja će da preduzme mere protiv mene. Ponovo su usledili preteći telefonski pozivi. Nekoliko puta sam pokušala sve da ispričam lokalnom milicioneru Milošu. Na sve moje reči je slegao ramenima.«
U Petrovaradinu su Hrvati takođe bili izloženi telefonskim pretnjama. Noću su ih pozivali nepoznati ljudi i psovali »majku ustašku«, pretili su im dizanjem kuća u vazduh i terali ih da se isele. U Petrovaradinu je zabeleženo bacanje bombi i podmetanje eksploziva u dvorišta kuća lokalnih Hrvata.
Na suđenju Slobodanu Miloševiću pred MKSJ, zaštićeni svedok C-048, nekadašnji saradnik RDB-a, govorio je o ulozi samog RDB MUP-a u iseljavanju Hrvata sa područja Vojvodine. Prema njegovom svedočenju, načelnik Centra RDB u Novom Sadu Milovan Popivoda ga je u leto 1992. godine upoznao sa ciljem da se »što više Hrvata iseli iz Vojvodine kako bi se formirala [...] stabilna granica u graničnom području između Vojvodine i Hrvatske«, sa »tvrdim Srbima iz Krajine«. 
Popivoda je, kako je naveo svedok C-048, smatrao da taj cilj treba postići zastrašivanjem najpre najbogatijih i najuticajnijih ljudi u mestima gde su Hrvati većinsko stanovništvo ili značajna populacija stanovništva. To bi rezultiralo njihovim odlaskom iz tih mesta, nakon čega bi se iselilo i preostalo stanovništvo. Istu tezu je načelnik RDB-a Jovica Stanišić preneo Mihalju Kertesu, tadašnjem zameniku ministra unutrašnjih poslova, na sastanku u avgustu 1992. godine. 
Načelnik novosadskog Centra RDB Popivoda smatrao je da nasilje i likvidacije na teritoriji Vojvodine treba izbegavati, ali da je takve radnje moguće sprovoditi u ratom zahvaćenim teritorijama Istočne Slavonije i Baranje, jer se »to uvek može pripisati ratnom vihoru i ratnoj anarhiji kakva uobičajeno vlada na takvim područjima«. U praksi se zaista i dešavalo da su vojvođanski Hrvati hapšeni, odvođeni na područje Istočne Slavonije i tamo likvidirani.
Svedok C-048 je takođe govorio o tome da je on za Centar RDB Novi Sad omogućio prisluškivanje pojedinih vojvođanskih Hrvata, poput župnika Marka Kljajića iz Petrovaradina i Roberta Čobana, tada urednika novosadskog magazina »Nezavisni svet«. C-048 je redovno izveštavao Centar o kretanju Kljajića i Čobana. 
Porodici Roberta Čobana, koja je živela u Baču, nepoznata lica su u aprilu 1992. godine bacila bombu u dvorište. Počinioci nikada nisu otkriveni. 
Krajem decembra 1992. godine, načelnik Centra RDB Novi Sad Milovan Popivoda je preneo svedoku C-048 da je potrebno »pritisnuti župnika da se iseli iz Vojvodine«. 
Dana 6. januara 1993. godine u župni dvor u Petrovaradinu su upale dve osobe, koje su metalnim šipkama porazbijale pokućstvo i napale majku župnika Marka Kljajića. Dvojica Srba, izbeglica iz Hrvatske, uhapšeni su i optuženi za ovaj napad, međutim postupak protiv njih je obustavljen naredne, 1994. godine.

Fond za humanitarno pravo (FHP)