Ubistvo Krešimira Hercega

Krešimir Herceg (1938), Hrvat iz šidskog sela Višnjićevo, ubijen je 7. novembra 1991. godine. Ubistvo se odigralo kod mosta na kanalu Šarkudin, kod ulaza u Višnjićevo iz pravca sela Morović. 
Ubistvo Krešimira Hercega po sopstvenom priznanju počinio je Đorđe Dvoranac iz Višnjićeva. Okolnosti samog ubistva nisu u potpunosti razjašnjene i postoje dve verzije samog događaja.
Đorđe Dvoranac je bio pripadnik TO Višnjićevo. U večernjim satima 7. novembra 1991. godine, Dvoranac je ostao sam na stražarskom mestu na ulazu u Morović iz pravca Višnjićeva, kod mosta na kanalu Šarkudin. Oko 20 časova Dvoranac je obavestio MZ Višnjićevo da je »pucao na nepoznatu osobu koja nije stala na sva upozorenja«. 
Dežurni iz Mesne zajednice Višnjićevo je iste večeri obavestio dežurnu službu SUP-a Šid da leš NN osobe nije pronađen jer je upao u vodu, kao i da ne mogu sa sigurnošću da tvrde da je NN osoba usmrćena. Policija je iste večeri izvršila uviđaj kod mosta na kanalu Šarkudin, gde su pronađene čaure. Telo Krešimira Hercega je pronađeno dan kasnije, 8. novembra 1991. godine, u kanalu. 
Đorđe Dvoranac je uhapšen 7. novembra 1991. godine oko 23 časa. Dva dana kasnije, protiv njega je podneta krivična prijava Okružnom javnom tužilaštvu u Sremskoj Mitrovici. U samoj krivičnoj prijavi je navedeno da »[p]rema kazivanju meštana sela Višnjićeva, Herceg se na više mesta i više puta eksponirao kao velikohrvat, vređao poznanike, komšije i sl., upućivao pretnje Romima sela Višnjićeva da će dovesti ustaše da ih kolju i slične provokacije. Pretpostavlja se da je i ovoga puta Krešimir hteo da dokaže kako bez ičijeg znanja i odobrenja može kad god on to želi [može] ući i izaći iz sela i to neprimećen, a kada je bio primećen pokušao je pobeći gde je ovom prilikom izgubio život«. 
Đorđe Dvoranac je pušten iz pritvora nakon dva dana. Naredne godine Okružno javno tužilaštvo iz Sremske Mitrovice je odbacilo ovu krivičnu prijavu. 
Dana 12. decembra 2005. godine u 21 čas na televiziji B92 emitovana je emisija »Insajder« koja se bavila ubistvom Krešimira Hercega u Višnjićevu. Prema onome što su meštani ispričali ekipi novinara »Insajdera«, Đorđe Dvoranac je izveo Krešimira Hercega iz kafane FK Hajduk u centru sela, proveo ga kroz selo i usput tukao, vređao i vukao sve do kanala Šarkudin, gde ga je ubio. Ovi navodi nisu novi – nekoliko svedoka je tokom istrage navelo da su čuli za to već te večeri kada je Krešimir Herceg ubijen ili nakon događaja, međutim ove informacije nisu nikada potvrđene.
Nakon prikazivanja emisije »Insajder« sprovedena je dodatna istraga od strane Ratka Galečića, okružnog javnog tužioca u Sremskoj Mitrovici, koji je zaključio da nisu prikupljeni novi podaci i dokazi na osnovu kojih bi se mogao pokrenuti krivični postupak. Tužilac Galečić je u istrazi utvrdio da nema neposrednih svedoka događaja, da su svi koji su ispitani za sam događaj čuli ili od nekog drugog ili od lica koja više nisu živa. On je navode iz emisije »Insajder« ocenio kao neosnovane.

Ubistvo Živana Marušića

Živan Marušić (1939), Hrvat iz sela Jamena u opštini Šid, ubijen je u dvorištu porodične kuće 23. februara 1992. godine. Za ovo ubistvo osuđen je meštanin sela Jamena Zoran Filipović. 
Zoran Filipović je od početka sukoba u Hrvatskoj bio mobilisan u rezervni sastav JNA. Po povratku u selo bio je pripadnik TO u selu Jamena. Početkom februara 1992. godine Filipović je čuo seoske glasine o tome da Marušić ima radio stanicu i da preko nje održava vezu sa Hrvatima. On je sumnjičio Marušića »da pripada ustaškoj organizaciji i da poseduje radio stanicu sa kojom održava vezu sa navedenom organizacijom«.
Filipović je u prvoj polovini februara 1992. godine otišao naoružan kod Živana Marušića, u nameri da potraži radio stanicu za koju je čuo. U kući je tada zatekao Marušićevu suprugu, koju je pitao da li imaju radio stanicu. Kada je ona rekla da nemaju, Filipović je izvršio pretres pomoćne zgrade, ali ništa nije našao, nakon čega je otišao iz kuće. 
U večernjim satima 23. februara 1992. godine Zoran Filipović se, naoružan poluautomatskom puškom, dovezao automobilom do kuće Živana Marušića. Preskočio je zidanu ogradu i ušao u dvorište, gde se prikrio u mraku. Kada je Marušić naišao, Filipović je u njega ispalio više hitaca, od kojih su ga tri pogodila. Živan Marušić je preminuo na licu mesta. Nakon počinjenog ubistva, Zoran Filipović je preko zidane ograde otišao iz dvorišta i svojim automobilom se uputio u nepoznatom pravcu. 
Dan kasnije, 24. februara 1992. godine Zoran Filipović je uhapšen.
Zoran Filipović je u septembru 1992. godine osuđen na kaznu zatvora u trajanju od šest godina za ubistvo Živana Marušića.

Ubistvo Franje, Ane i Joze Matijevića

Članovi hrvatske porodice Matijević – Ana (1932), Jozo (1931) i njihov sin Franjo (1971) – iz šidskog sela Kukujevci ubijeni su u selu Mohovo u Hrvatskoj neutvrđenog datuma nakon 20. aprila 1992. godine, kada su odvedeni iz porodične kuće.
Dana 20. aprila 1992. godine Ana i Jozo Matijević su se, zajedno sa svojim maloletnim sinom Franjom, spremali za selidbu iz Kukujevaca. Više članova njihove porodice se do tada već iselilo iz Kukujevaca zbog pretnji i pritisaka koje su Hrvati trpeli u selu. Stvari porodice Matijević su bile utovarene na kamion u dvorištu porodične kuće u Proleterskoj ulici. 
Prema svedočenju komšija, tog dana u dvorištu porodice Matijević bio je čovek iz Žlebine, opština Virovitica, sa kojim su menjali kuću. U dvorište je tada došlo desetak ljudi koji su u to vreme išli po selu i uzimali stvari od Hrvata koji su se iseljavali. Među njima je bio i čovek sa nadimkom Major, Srbin koji se doselio u Kukujevce. Oni su od Matijevića tražili da im predaju mešalicu koja je već bila utovarena u kamion. Jozo Matijević im je platio 400 maraka da je ne uzmu. Tada je čovek sa nadimkom Major ošamario Anu Matijević u dvorištu. Nakon toga su Major i drugi napadači otišli.
Matijevići su planirali da krenu za Hrvatsku 20. aprila 1992. godine kasno uveče. Međutim, oko 23 časa kuću porodice Matijević opkolilo je desetak naoružanih lica koji su do kuće došli u dva automobila – belom Citroenu i žutom Mercedesu. Prema svedočenju meštana, među tim ljudima bili su i Nikola Krtinić, taksista iz Šida, čovek sa nadimkom Golub koji je držao podrum pića u Šidu i Petar Živković iz Sota. Jedna komšinica porodice Matijević je čula da se nešto dešava i izašla je iz kuće da vidi o čemu se radi. Jedan od naoružanih ljudi je toj ženi rekao da se vrati u kuću i dodao: »Hoćeš i ti da završiš...?«
Nakon tog događaja, Franjo, Ana i Jozo Matijević nisu više viđeni. Dan kasnije, 21. aprila 1992. godine, vozač kamiona odvezao je stvari porodice Matijević u Slavonski Brod, rekavši Aninim i Jozinim sinovima, koji su čekali roditelje, da su oni zadržani na granici. 
Tela Franje, Ane i Joze Matijevića ekshumirana su 30. aprila 1998. godine iz masovne grobnice u selu Mohovo u blizini Iloka u Hrvatskoj, oko 35 kilometara od Kukujevaca. Jozo i Franjo su pronađeni sa rukama vezanim na leđima. Prilikom identifikacije je utvrđeno da su oni ubijeni iz lovačke puške, i to iz neposredne blizine. Na posmrtnim ostacima Ane Matijević nisu nađene vidljive povrede.
Za ubistvo porodice Matijević niko nije procesuiran. FHP ne poseduje podatke o tome da li je vođena istraga za ubistvo porodice Matijević. FHP je 16. oktobra 2018. godine Tužilaštvu za ratne zločine (TRZ) Republike Srbije podneo krivičnu prijavu protiv nekoliko NN lica, zbog ubistva tri člana porodice Matijević. 
TRZ je 14. novembra 2018. godine odbacilo krivičnu prijavu FHP-a, uz obrazloženje da krivično delo zločin protiv čovečnosti nije bilo propisano kao krivično delo u vreme događaja 1992. godine.
Fond za humanitarno pravo (FHP)